Kategoria: Bieszczady

2026.05.04

Tytuł jest cokolwiek nieścisły, gdyż Král’ova studňa jest źródłem, a nikt nie prowadził dalekich obserwacji, stojąc w wodzie. Znajduje się po słowackiej stronie granicy, niecały kilometr na południe od przełęczy między szczytami Barwinek i Kamienny Horb, w zaliczanych do Beskidu Sądeckiego Górach Lubowelskich. Nieopodal stoi wieża widokowa, z której w sprzyjających warunkach można sięgnąć wzrokiem zaskakująco daleko.

Borżawę z Beskidu Sądeckiego można zobaczyć nie tylko z Radziejowej, skąd widok był rejestrowany już niejednokrotnie Ze znacznie mniejszej wysokości pokazuje się z Kral’ovej studni, w obniżeniu terenu między Bieszczadami i pasmem Wyhorlatu. Wszystkie trzy pasma górskie są poniżej zaznaczone ramką w szerokim kadrze.

Przyjrzyjmy się im dokładniej.

Bieszczady polskie

Obserwator nie znajduje się bardzo wysoko (na wieży – około 790 m n.p.m.), więc widzi przede wszystkim bliższą, zachodnią część Bieszczadów (albo Bieszczad, jeśli ktoś preferuje tę formę dopełniacza). Wystają zza niej nieco dalsze szczyty Połoniny Wetlińskiej oraz Mała i Wielka Rawka.

Bieszczady słowackie

Na prawo od leżącego na granicy polsko-słowackiej Dziurkowca widać przede wszystkim długi grzbiet kulminujący w Vel’kym Bukovcu. Zaznaczona na opisie Kučalata nie wystaje ponad ten grzbiet – przynajmniej według obliczeń. Być może widać linię lasu na szczycie, dlatego została. Równie dobrze może to jednak być północny wierzchołek Vel’kiego Bukowca, w danych Ulricha Deuschle błędnie oznaczony jako główny. Na południe od Kyčery pokazuje się odleglejsza Stinská, na granicy z Ukrainą. Na zdjęciu znajduje się niżej od obliczonego położenia, co może oznaczać, że jest niższa, niż podaje się na mapach, albo – co bardziej prawdopodobne – że krzywo złożyłem panoramę z ledwo zachodzących na siebie kadrów, a dwa widoczne na jej prawym skraju, znacznie dalsze szczyty są pozornie podniesione w sposób nie uwzględniany w obliczeniach i opis tylko przypadkiem do nich pasuje. Ten efekt jest znany jako “szczęśliwe kasowanie błędów”.

Bieszczady ukraińskie i Borżawa

Spoglądamy na najciekawszy z dalekoobserwacyjnego punktu widzenia, czyli najdalszy fragment widoku z Král’ovej studni. Być może dzięki tej odległości jest ozdobiony raczej niespodziewanymi w maju mirażami. Niestety, najbliższe obserwatorium dostarczające danych o warunkach termicznych w atmosferze znajduje się w Popradzie i dane stamtąd zostały użyte w obliczeniach. Oznacza to, że pionowy rozkład temperatury poniżej 700, a właściwie poniżej 800 m n.p.m. jest wzięty z sufitu. Tymczasem linie widzenia biegły poniżej 600 m n.p.m. Inwersja na tej wysokości mogła płatać figle. Najwyraźniej płatała, skoro bieszczadzki król – Pikuj – wygląda jak w turbanie. Borżawa, czyli najjaśniejsza dalekoobserwacyjna gwiazda tego majowego poranka, została pozornie wyniesiona znacznie wyżej, niż przewidziała symulacja. Miraże, jak to z nimi bywa, na każdym zdjęciu przybierały inny wygląd. Najdalej widoczny był bezimienny szczyt w grzbiecie wybiegającym ze Stoja (Stij) w kierunku północno-wschodnim.

Pasmo Wyhorlatu

Odległości są znowu mniejsze, w większości niespełna stukilometrowe. Na prawo od najwyższego szczytu całego pasma, noszącego taką jak ono nazwę, widać też dwa odleglejsze wierzchołki wschodniego Wyhorlatu, leżące na granicy z Ukrainą.

Wirtualny widok według www.udeuschle.de

Jeszcze więcej miraży można i warto obejrzeć na blogu autora zdjęć.