DALEKIE OBSERWACJE

Nadeszły miesiące letnie, o których kiedyś sądziliśmy, że stanowią martwy sezon dalekoobserwacyjny. Wprawdzie warunki w naszym regionie Europy rzeczywiście robią się fatalne, gdy napłynie gorące i zapylone powietrze z południa, ale jeśli cyrkulacja zmieni się na zachodnią, karta potrafi odwrócić się z dnia na dzień. Widzieliśmy to już wiele razy, na przykład na zdjęciach zrobionych ze Śnieżki przez Piotra Krzaczkowskiego. W sierpniu roku 2025 przydarzyło się to redaktorowi Krzysztofowi, czyli – co tu ukrywać – piszącemu te słowa, gdy spędzał urlop z żoną w Białych Karpatach. Pasmo to leży na granicy Czech ze Słowacją, a widok rozciągał się przez całe Morawy aż po granicę z Polską. Próba zwięzłego scharakteryzowania tej obserwacji nieuchronnie przywołuje słowo: dekadencka :-). Dlaczego? Bo na ogół trzeba w obserwację włożyć wysiłek – wstać w nocy i dokądś jechać, albo w nocy wracać, pokonać podejście na jakąś górę, żeby w nagrodę zobaczyć inne odległe góry, potem zejść kawał drogi. W opisywanym przypadku – nic z tych rzeczy. Wystarczyło wyjść wieczorem za próg, usiąść na tarasie, przy stole, z kubkiem ciepłej herbaty i sycić oczy. Fajna była ta dekadencja.

Zaczynamy od razu z grubej – przepraszam, z długiej rury, od widoku na Masyw Śnieżnika, z 19 sierpnia.

Wiemy od dawna, jak to wygląda w przeciwnym kierunku. Mikulčin vrch można znaleźć na zdjęciach opublikowanych we wpisie poświęconym widokowi Karpat ze Śnieżnika.

Na lewo od Masywu Śnieżnika było widać południową część Gór Orlickich,

a na prawo – fragment Wysokiego Jesioniku.

Pełna panorama Sudetów Wschodnich zarejestrowana poprzedniego wieczora (18 sierpnia). W stronę Wysokiego Jesioniku zalegała jeszcze masa powietrza o gorszej przejrzystości. Na prawym krańcu złapał się Fidlùv kopec – najwyższy szczyt Gór Odrzańskich, które są najdalej wysuniętym na południowy wschód sudeckim pasmem.

Wirtualny krajobraz według www.udeuschle.de