Kategoria: 250-300 km

2024.12.27

Po raz kolejny wracamy do tego dnia, który zaowocował kilkoma wybitnymi obserwacjami. Tym razem wybieramy się do wschodnich Czech, w położone przy granicy z Niemcami pasmo Lasu Czeskiego, konkretnie do ruin średniowiecznego zamku Starý Herštejn, gdzie niedawno zrekonstruowano wieżę, tworząc przy okazji znakomity punkt widokowy. Co godne uwagi, materiału zdjęciowego nie dostarczył nam ktoś miejscowy, tylko jeden z naszych polskich kolegów. Pojechał tak daleko w pogoni za marzeniami, specjalnie na obserwacje, zupełnie jak kiedyś Robert na Radhošt’ (około 150 km w jedną stronę, na rowerze), Michał do Włoch, albo ostatnio Bartosz i Sławek do Rumunii.

Na horyzoncie zobaczył coś, co w środowisku dalekoobserwacyjnym powoduje przyspieszone bicie serca – zniekształcone optycznie, słabo widoczne góry nad mgłą :-). Nie dajmy się zwieść ich niepozorności! Oto Großglockner (3798 m n.p.m.), czyli dach Austrii położony w alpejskim pasmie Wysokich Taurów (Hohe Tauern).

Alpy na horyzoncie w niczym nie przypominają wyniosłych turni. Nie widać postrzępionych grani, jakich ktoś mógłby oczekiwać i jakie w rzeczywistości są w tych górach powszechne. Znajdziemy je tylko na wirtualnym krajobrazie, wytworzonym dla stałej refrakcji. Zamiast tego oczom ukazują się łagodne wzniesienia, albo nawet pozbawione struktury, ciemniejsze poziome pasy nad mgłą. Widok jest po części stricte inwersyjny. Jak silnie zniekształcony był wygląd gór, najlepiej widać po pobliskich szczytach. Oczywiście nie tych całkiem bliskich, wznoszących się nad miastem Waldmünchen, co można przetłumaczyć na język polski jako Monachium Leśne, tylko odrobinę dalszych, do których jest około 50 km. Tu sytuacja jest odwrotna – ich prawdziwe kształty są łagodne, a refrakcja rozciągnęła fragmenty zboczy w niemal pionowe ściany, jak w skalnych miastach Gór Stołowych lub Czeskiego Raju. O iluzorycznej naturze tych form świadczy niewielki miraż “lewitujący” nad szczytem Gallner Berg.

Nie wszystkie widoczne alpejskie szczyty znajdują się w Wysokich Taurach. Patrząc od lewej strony, znajdziemy na panoramie przedstawicieli licznych pasm zaliczanych do Północnych Alp Wapiennych: Berchdesgadener Alpen (Hocheisspitze), Leoganger Steinberge (Birnhorn), Loferer Steinberge (Großes Ochsenhorn), ledwo zarysowane Chiemgauer Alpen (Hochgern) – to już takie Przedgórze Alpejskie w Niemczech, wreszcie długi mur pasma Wilder Kaiser kulminujący w Ellmauer Halt. Zadna z wymienionych gór nie zbliża się nawet do wysokości 3000 m n.p.m. O wiele odleglejsze widoczne wierzchołki Wysokich Taurów znacznie przekraczają tę granicę. Oprócz Großglocknera, Großes Wiesbachhorn ma 3564 m n.p.m., majestatyczny Großvenediger 3657 m n.p.m., a kilku innym niewiele brakuje do 3500 m n.p.m. Koniecznie trzeba wspomnieć o szczycie Dreiherrnspitze, niknącym w pozornym sąsiedztwie Wilder Kaiser. Pomimo, że nie da się go odróżnić, to na pewno jest widoczny – obliczenia pokazują go nawet w niekorzystnych warunkach termicznych, panujących zazwyczaj latem. Jest ważny nie tylko dlatego, że leży najdalej (prawie 270 km). Nosi znaczącą to samo drugą nazwę Picco dei Tre Signori, ponieważ znajduje się na granicy Austrii i Włoch. Z granicą państwa, za którą leży Tyrol Południowy, łączy się tam granica landów Salzburg i Tyrol Wschodni. Wprawdzie ludzie żyjący u podnóża tej góry raczej nie rozmawiają między sobą po czesku, ale skoro z vyhlídki w Czechach można spojrzeć na włoską granicę, to pozwólmy sobie na nieoficjalną trzecią nazwę Vrch Tří pánù :-).
Blisko prawego krańca panoramy pojawia się jeszcze mało wyraźny miraż, w podobnej do Wysokich Taurów odległości – to już inne pasmo, Zillertaler Alpen (Reichenspitze).

Wirtualny krajobraz według www.udeuschle.de, stały współczynnik refrakcji równy 0.22 (potrzebny, by wyszło Hocheisspitze).